Petje

weggeefwoensdag

planetarmad — 2010-04-21T12:54:52+01:00

Op Twitter gebeuren de meest wonderlijke dingen. Er is vaak veel kritiek op 'mensen van nu'. Vooral dat 'men' alleen maar met zichzelf bezig is. Nou, twitteraars bewijzen het tegendeel.
De #weggeefwoensdag is zo'n bewijs. Gestart door @JuulMartin is #weggeefwoensdag in een paar weken tijd bekend en geliefd geworden.
Ideaal voor als je aan het opruimen bent of wilt gaan. Geef wat je kwijt wil weg aan een ander. Dat kan via twitter, maar natuurlijk ook op andere manier. Wie weet kunnen je hyves, facebook of myspacevrienden nog iets gebruiken. Of stuur een mailtje of smsje naar je familie. Dan horen die ook weer eens van je. ;-)
Ik ben zelf druk aan het opruimen. Hieronder een aantal dingen die je voor helemaal noppes en niks mag op komen halen bij mij in Waalwijk. Voor vragen: petje[at]planetarmad[punt]nl.

Een Tummytub, beide kindjes hebben we er heerlijk in gebadderd, maar ze zijn er nu te groot voor. Deze tummytub is iets doorzichtig blauw met subtiele glittertjes.
Een fietsmand, kan door simpel klemsysteem op iedere bagagedrager vastgezet worden. Handig voor het boodschappen doen, heel makkelijk opzetten en weer afnemen.
Voor de kampeerders onder ons: een draadloze waterkoker! :-) Oftewel, een ketel om je water op het butagasje te koken. Alhoewel, het is een flinke grote ketel, ik weet niet of die op zo'n klein butading blijft staan. Maar neem deze mee naar Lowlands, of eender welke festivalcamping, en je maakt gegarandeerd heel veel vrienden.

hoe ik Joy Division ontdekte

planetarmad — 2010-02-03T10:29:56+01:00

Vanavond komt op Canvas de film Control van Anton Corbijn. Het verhaal van Ian Curtis, zanger van Joy Division, is zo mooi in beeld gebracht! Toen de film paar jaar geleden in de bioscopen draaide, zjin Lief en ik geweest. Diep onder de indruk en met tranen in onze ogen zaten we naarde aftiteling te kijken.
Nu ik de aankondiging van Canvas hoorde, moest ik weer denken aan de dag, het moment, waarop ik bewust kennis maakte met Joy Division.
Het was een zaterdag ergens in het najaar van 1986. Ik was 12. 's Morgens had ik op mijn draagbare radiootje gehoord dat Simon LeBon (die van Duran Duran ;-) ) zijn Top 10 mocht presenteren op BBC Radio. Dat wilde ik luisteren en opnemen. Maar de plannen van mijn ouders gooiden roet in het eten. "We gaan zo naar Renesse, kijken of er interesse is in het vakantiehuisje." (ons vakantiehuisje op camping stond toen te koop) Naar Zeeland, wandelen over het strand, klonk aanlokkelijk, maar hoe meost het dan met Simons Top 10? Gelukkig waren er nog batterijen in huis.
Toen het programma begon, zaten we in de auto. Ergens op de Brouwersdam, als ik het me goed herinner. De antenne van mijn radiootje deed zijn best om de BBC te ontvangen, maar er naderde een viaduct. Benauwd als ik was, dat de ontvangst gestoord zou worden, vroeg ik of we konden stoppen.
Een paar tellen later liep ik samen met mijn moeder langs de weg, terwijl mijn vader en zusje met de auto langzaam verder reden. Mijn pa en ma waren echt gek! De meeste ouders zouden waarschijnlijk gewoon zijn doorgereden.
Maar die Top10 dus. Simon LeBon (1958) heeft de 70s heel bewust meegemaakt, dus zat er nogal wat muziek uit die tijd in zijn lijstje. Zo ook 'Love Will Tear Us Apart' van Joy Division. Ik luisterde naar zijn verhaal, waarom dit nummer een grote favoriet was en raakte onder de indruk. Via de bibiotheek ben ik toen meer gaan opzoeken. En zodoende werd Joy Division ook een van mijn favoriete bands.
Het bandje heb ik trouwens nog steeds! Zou toch wel mooi zijn om dat een keer te digitaliseren.

als kool

planetarmad — 2010-01-10T13:44:31+01:00

Faber is vandaag alweer 7 weken oud. Als ik er bewust bij stil sta, is 7 weken erg kort. Maar het voelt alsof het nooit anders is geweest, 2 kindjes. Onze knul groeit als kool. Is en blijft een tevreden baby, die vooral slaapt. Zus Verel geniet met volle teugen van haar broertje en begroet hem dan ook enthousiast als hij uit bed komt voor een voeding. Eerst moet hij dan even bij haar op schoot. En als hij weer naar boven gaat, krijgt hij een weltrusten kus.
De eerste weken waren vooral wennen. En Sint, Kerst en Oud&Nieuw gooiden de gloednieuwe routine weer danig in de war. Nu alle feestdagen voorbij zijn en het nieuwe jaar weer in z'n normale ritme is beland, begint voor mijn gevoel het echte gezinsleven. Heerlijk!

#3koningenzingen

planetarmad — 2010-01-06T18:23:11+01:00

Het lijkt een uitstervend fenomeen: driekoningen zingen. Ik weet niet of typisch brabants is, of misschien meer belgisch. Feit is wel dat het boven de rivieren niet gedaan wordt. Daar is Sint Maarten het grote kinderen-die-zingend-langs-de-deuren-gaan feest.
Sinds ik weg ben uit mijn geboortedorp, merk ik dat 6 januari bij heel veel mensen niet of nauwelijks leeft. Driekoningen? Het zal wel. Voor mij is deze dag het einde van de kersttijd. De koningen zijn bij Jezus gearriveerd, de kerststal is compleet. De boom en alle andere versieringen kunnen opgeruim worden. Dat ga ik morgen dan ook doen.
Maar het meest moet ik op 6 januari altijd denken aan de jaren dat ik als een van de drie koningen met mijn zus en een vriendinnetje langs de deuren ging. Helemaal mooi verkleed en geschminkt, compleet met ingestudeerd lied, draaiende ster en spaarpotje trokken we door de straten. Eerste stop was altijd bij de Driekoningenjury. Daar zaten alle koningen, groot en klein, te wachten tot ze hun driekoningenact konden laten zien. We kregen warme chocolademelk en een koekje. En dan... het was een soort Idols/PopStars avant la lettre. Je zong je liedje voor de jury, die ook uitgebreid bekeek hoe mooi je verkleed was en hoeveel zorg je had besteed aan de uitvoering.
Na het bezoek aan de jury, gingen we bij de mensen langs. En in afwijking van de andere driekoningen vierende plaatsen, kregen wij geld voor onze zangkunsten. Dat ging dan om dubbeltjes of kwartjes, maar aan het eind van zo'n dag kwamen we met een aardige spaarpot thuis.
Mijn moeder zorgde voor schitterende kleren, met veel goud en glinster. De moeder van ons vriendinnetje hielp met schminken en onze haren. Onze outfit was op en top verzorgd, tot zelfs gouden strikjes die om onze laarsjes werden gedaan. En ons liedje was niet het doorsnee 'geef mij een nieuwe hoed'. Nee, we hadden altijd een lied waar mensen graag even naar luisterden.
Ja, zonder opscheppen kan ik zeggen dat we er veel werk van maakten. Onze ouders gingen er ook heel enthousiast (maar niet fanatiek) in mee. En zo gebeurde het dat we 6 jaar lang, onze hele lagere school tijd, in de top 3 van het driekoningen zingen stonden.
Kortom, driekoningen zingen was echt een happening in ons dorp. En ik mis het ieder jaar weer, want wat was dat toch elke keer weer leuk.
Dit zijn foto's van driekoningen 1981: thuis poseren voor we op stap gingen en de officiële juryfoto.

geboren: FABER 22-11-2009

planetarmad — 2009-12-11T20:47:22+01:00

Noujazeg, al bijna 3 weken en mama heeft nog niks gelogd! Schandalig!?!
Nee hoor, mama is helemaal in de wolken en verliefd en vergeet de gewone wereld omdat haar kleine man zo'n heerlijk lief en schattig is. Maar bij deze dan alsnog het grote nieuws van onze gezinsuitbreiding. Op zondag 22-11-2009 is na een zwangerschapsduur van 42weken onze zoon Faber Matteo ter wereld gekomen. Het is een flinke jongen geworden met een gewicht van maar liefst 4.795gram en een lengte van ca 56cm! De bevalling was dan ook zwaar, maar het is wel allemaal goed gegaan.
Vanwege die 42wk werd het een ingeleide bevalling. Zondagochtend moesten we ons melden op de verloskamers en aan het begin van de avond, 19:38u om precies te zijn, werd beebje2 geboren. Het was een heftige dag met een schitterende zoon als resultaat.

En dit is hem dan!

We bleven nog 2 nachtjes in het zkh, maar dinsdag aan het begin van de middag mochten we naar huis. Papa en Verel kwamen ons ophalen en zo gingen we met z'n viertjes naar huis. Vooral Verel vond het heel spannend allemaal. Het is ook niet niks, grote zus worden! Ze kan ook niet wachten tot Faber mee mag naar de Efteling. En ze doet niets liever dan haar broertje knuffelen.
Zoals gezegd is hij nu bijna 3 weken oud en het gaat prima. Faber is een heel tevreden baby die zich de moedermelk goed laat smaken. Inmiddels is hij dan ook de 5 kg gepasseerd. Ook met mama gaat het goed. De bevalling was zwaar, maar het herstel is onverwacht voorspoedig gegaan. Dus mama geniet met volle teugen van haar gezin, want dat is het nu echt, een gezin. Het voelt zoveel completer nu we twee kindjes hebben. Heerlijk!

in ongeduld wachten wij af

planetarmad — 2009-11-18T14:48:20+01:00

Inmiddels zijn er al 10 dagen gepasseerd sinds de uitgerekende datum van onze aanstaande jongste telg. Dus vond de verloskundige het tijd worden om mij eens langs de gynaecoloog te sturen. En vandaag was het zover.
Om 8:30u moest ik me melden in het zkh voor een CTG, waarna om 9:15u het consult bij de gyn volgde. Hartslag van beebje2 was prima! Heerlijk om een half uur naar dat tikkende hartje te mogen luisteren. Ik had het op moeten nemen met m'n telefoon, bedenk ik me nu. Zou een aparte ringtone zijn geweest.
De gyn maakte, na opgemerkt te hebben dat mijn buik flink groot was, nog een snelle echo. Beebje2 was lekker beweeglijk, lag met het koppie goed diep, vruchtwater was nog in voloende mate aanwezig en de placenta ligt nog steeds netjes tegen de achterwand van de baarmoeder.
Kortom, die kleine heeft het nog hartstikke goed daar in mama's buik. En misschien nu al liever lui dan moe? Waarom ergens anders gaan kijken als het daarbinnen zo fijn is? Ondertussen branden wij natuurlijk van nieuwsgierigheid. Willen dat kleine mensje zo graag bewonderen en knuffelen. Grote zus Verel begint al bijna te twijfelen of die baby er ooit nog uit gaat komen.
Maar het einde is nu echt in zicht. Letterlijk, want beebje2 heeft tot het weekend de tijd gekregen om zich spontaan te melden. Is dat in het weekend nog niet gebeurd, dan gaan we hem of haar halen. Hoe snel het met inleiden en bevallen dan zal gaan, is natuurlijk niet te voorspellen. Maar we kunnen er wel vanuit gaan dat onze gezinsuitbreiding dinsdag definitief een feit is. Misschien eerder, maar in geen geval later. En da's een mooi vooruitzicht.

project eettafel

planetarmad — 2009-10-30T16:53:54+01:00

Nog altijd is de woonkamer niet helemaal klaar. Als sluitstuk zijn we nog aan het zoeken naar DE bank. Errug moeilijk, want zoveel banken als er zijn, zo weinig zijn er die én lekker zitten én mooi zijn én in onze kamer passen.
Maar goed, geen haast. Na het kastenwerk was nu eerst de eethoek aan de beurt. Wederom een trip naar Ikea gemaakt en inmiddels staat er een nieuwe eettafel in de kamer. Meteen vier nieuwe stoelen erbij om het geheel compleet te maken. En het ziet er erg mooi uit. We keken ernaar en dachten allebei hetzelfde: "voor het eerst een nieuwe eethoek".
Want sinds we op onszelf zijn gaan wonen hebben we allebei gegeten aan krijgertjes. Lief had de oude tafel van thuis en ik die van opa en oma. En omdat die laatste de grootste en stevigste van de 2 was, is die ook in ons samenwoonhuis terecht gekomen.
Ja, dan denk je even een nieuwe tafel neer te zetten, oude naar de stort en klaar. Op zich is het ook zo makkelijk, maar dat ik ook best emotioneel was vanwege het afscheid van de tafel, verraste me toch wel. Er hangen toch best veel herinneringen aan de tafel. Als kind stond die in de keuken bij opa en oma. Toen ik op kamers ging, kreeg ik de tafel mee en deed deze dienst als tafel/bureau. Later ging de tafel mee naar mijn flat in Breda en kreeg een zwarte lik verf. En de laatste jaren stond die dus in ons huis.
Met mijn neefjes en nichtjes heb ik gekleurd en gespeeld aan die tafel. Tijdens mijn studie stond mijn eerste computer erop en besteedde ik er menig blokuur aan. Mijn eerste koopwoning moest natuurlijk stijlvol ingericht worden. Met ebbenzwarte beits pakte ik de tafel aan en werd het een pronkstuk in mijn interieur. Toen kwam ik Lief tegen en verhuisden we naar Waalwijk. Ook daar kon de eettafel prima dienst doen. Om aan te eten, de krant te lezen en te knutselen. Maar ook het eerste badje dat Verel kreeg, in de tummytub op die grote tafel.
Goh, en nu is ´ie weg. Op de gemeentewerf in een grote container voor houtafval gestort. Het is mooi geweest. En de nieuwe tafel... die staat te pronken!

nog even

planetarmad — 2009-10-25T14:22:16+01:00

Vandaag ben ik 38 weken zwanger. Sinds vorige week zitten we dus in de bevalweken. Want als je tussen week 37 en 42 bevalt, heet dat gewoon op tijd. Wat ook meteen betekent dat het nog maximaal 4 weken duurt, want veel langer als 42 weken blijft een baby doorgaans niet in de buik zitten. En anders zorgt 'men' er wel voor dat de geboorte plaats vindt.
De laatste loodjes zijn zwaar. Ben dan ook erg blij dat ik met 34 weken aan mijn zwangerschapsverlof ben begonnen. Want sinds mijn verlof begonnen is, is mijn fysieke gesteldheid snel achteruit gegaan. Ik ben verre van mobiel, heb weinig energie, ben veel misselijk en kan bijna niks meer. Komt grotendeels ook omdat Beebje2 flink groot blijkt te zijn. Bij een extra echo in week 34 (er werd een stuitligging vermoed, maar niks aan de hand) werd dat nog eens bevestigd met getalletjes: Beebje2 lag toen 1,5 week voor op schema. De lengte van de bovenbeentjes kwam zelfs overeen met een baby van 38weken. Tsja, en dat merk ik. Het kontje ligt tegen de onderrand van mijn bh. Waardoor er voor mijn maag en longen niet veel ruimte overblijft. Tel bij die kortademigheid ook nog een zo goed als immobiel bekken op en het 'gestrande- walvis'-gevoel is compleet.
Ondanks de minder fortuinlijke reden (ww), ben ik dan ook erg blij dat Lief momenteel thuis is. Ik zou niet weten hoe ik het had moeten redden deze weken, als ik bij alle kwalen ook nog eens de zorg voor Verel en huishouden op me had moeten nemen.
Nog een paar weken doorzetten nu. Alhoewel... weken... het mag wel iets korter duren. Want ook die andere laatste loojes kwalen beginnen nu op te spelen: slecht slapen, continu naar de wc moeten en vocht vast houden. Vanochtend paste zelfs al een van mijn zwangerschapsonerbroeken niet meer. Tijd om te bevallen zou ik zo zeggen. Maarja, daarin zijn we toch echt afhankelijk van dat hummeltje in mijn buik. Zolang die er niet klaar voor is, zal er weinig gebeuren.

1 down, about 41 to go

planetarmad — 2009-10-02T13:24:56+01:00

De eerste week van mijn zwangerschapsverlof is alweer bijna voorbij. En moet zeggen dat ik errug weinig gedaan heb. Heerlijk!
Deze week is ook een echo gemaakt om de ligging van beebje2 te bevestigen. Verloskundige vermoedde een stuitligging, maar de echo liet zien dat de kleine netjes met het koppie naar beneden lag. Prima nieuws dus. En omdat beebje2 behoorlijk lang is, is de kans dat 'ie nogmaals omdraait heel klein.
Na deze week van relaxen ga ik er de komende weken maar eens wat mer werk van maken om alles voor beebje2 in gereedheid te brengen. Kleertjes wassen, babyhoek op onze kamer inrichten, badkamer en keuken goed schoonmaken. Voor zover me dat allemaal lukt, want veel fysieke inspanning krijg ik niet voor elkaar. Maar ach... heb genoeg hulp hier in huis.
En voor wie zich afvraagt waarom er zo'n akelig hoog getal in de titel staat... Als straks het zwangerschaps/bevallingsverlof van 16 weken voorbij is, neem ik ook nog eens 26 weken fulltime ouderschapsverlof op. Ik heb er ontzettend naar uitgekeken en verheug me op bijna 10 maanden moederen.

verandering

planetarmad — 2009-09-21T21:20:43+01:00

Wat is een zwangerschap toch een wonderlijk fenomeen! 9 maanden waarin een embryo'tje in je buik uitgroeit tot een compleet minimensje. Maar niet alleen de baby groeit, als aanstaande moeder maak je ook een hele verandering door.
En hoe onverwacht voor mij ook, want al moeder, ook ik ontkom er niet aan. De afgelopen maanden ben ik vooral bezig geweest met de fysieke ongemakken die bij het zwanger zijn horen. Of althans, die bij míjn zwangerschappen horen.
Het heeft een hele tijd geduurd voor ik kon aanvaarden dat ik me slecht voelde, veel ziek was en dagelijks oververmoeid lijk. De begeleidster van de zwangerschapsyoga heeft het vaak over 'je overgeven aan je bevalling'. Neem die zoals het komt, want wat er ook gebeurd, dat is jouw bevalling. Thuis, ziekenhuis, makkelijk, moeilijk, met of zonder complicaties: dát is jouw bevalling, dus daar moet je het mee doen. Je verzetten, omdat het niet gaat zoals je had gewild, is verspilde energie.
En nu begint het tot me door te dringen, datzelfde geldt voor de tijd dat je in verwachting bent. Wel jammer dat pas nu, met 33 weken, tot me doordringt, maar daar maak ik me niet druk over. Ik ben heel blij en tegelijk geeft het veel rust dat ik eindelijk mij draai vindt in mijn zwangere lijf. Niet dat de ongemakken voorbij zijn, of vergeten, maar het maakt ze wel hanteerbaar.
De laatste weken merkte ik al dat ik steeds minder vertelde hoe ziek ik was, of hoe vermoeiend en zwaar ik het vind. Als nu iemand vraagt hoe het met me gaat is het steeds vaker een antwoord in de trant van "rond en gezond". Want zo is het ook. Maagzuur is niet fijn, maar het legt mijn baby geen strobreed in de weg om lekker te groeien en zich goed te ontwikkelen.
Vanavond tijdens de yogales werd het me ineens helemaal duidelijk. Iedere week beginnen we met een soort voorstelrondje, wie hoe lang en hoe gaat het. Bij mijn eerste les noemde ik vooral dat het niet lekker gaat, na een aantal weken noemde ik het niet stralend zwanger zijn en vandaag ging het best goed. Fysiek is er weinig veranderd in die tijd, is het zelfs wat slechter geworden. Maar mentaal ben ik weer een stuk sterker geworden. En dat voelt goed, heel goed.

1e ouderavond bo

planetarmad — 2009-09-16T20:57:19+01:00

Al in het voorjaar, ruim voor haar 3e verjaardag, hebben we Verel in moeten schrijven op de basisschool van onze keuze. Dat was best een schok. We waren nog lange na niet bezig met haar kleutertijd en nog helemaal overrompeld door het nieuws van mijn 2e zwangerschap.
Inmiddels zijn we al iets meer gewend aan het idee dat na haar volgende verjaardag de 1e schooldag gaat volgen. Maar dan nog lijkt 23 juni 2010 heel ver weg. Zo niet gisteren. Toen werd het ineens wel heel concreet. Want omdat het schooljaar net begonnen is, waren we uitgenodigd voor de eerste ouderavond.
Samen met een heleboel andere nieuwbakken en aanstaande kleuterouders, mochten we kennismaken met de juf(fen). En kregen we een uitleg over hoe het op school gaat en hoe een dagindeling van een kleuterklas eruitziet. Best spannend, gezellig en leuk om te zien bij welke kindjes Verel straks op school en in de klas komt. We hebben in ieder geval al een aantal bekende ouders van de psz, zwangerschapsgym en kdv gezien.
Dat gaat helemaal goed komen, maar gelukkig duurt het nog een hele tijd voor het echt zover is. En tegen die tijd krijgen we dan ook nog een individuele infosessie.

80

planetarmad — 2009-09-12T10:26:16+01:00

Het is weer zover. Het 2e weekend in september. In Waalwijk eo betekent dat tijd voor de kennedymars 80 van de Langstraat. En hoewel de organisatie natuurlijk al weken, maanden aan het werk is om alles in goede banen te leiden. Voor ons, 'gewone burgers' worden die voorbereidingen pas sinds een paar dagen zichtbaar.
Zo komen in de loop van de week langs het parcours steeds meer dranghekken te staan. Een leuk fenomeen vind ik dat. In een paar dagen tijd, rijden de gemeentewerkers diverse rondes om het aantal hekken op juiste sterkte te brengen. Eerst hier en daar, dan vervolgens de gaten tussen de eerste hekken opvullen en als laatste de hekken die daar weer tussen moeten. Nog niet op hun uiteindelijke plek, maar de hoeken en gaten van straten en pleinen worden zo langzaamaan opgevuld. Dat gezegd hebbende, ik heb het idee dat ze het dit jaar anders hebben aangepakt. Want op en rondom ons pleintje stonden woensdag ineens alle hekken al. Ach ja... het gevoel blijft hetzelfde. Voor mij is dat het begin van de 80.
Op zaterdag is het een drukte op ons plein. Voor het grote feest op zondag wordt dan al vanalles gebracht. Als eerste zijn vanmorgen een paar biertafels afgeleverd. Die liggen gewoon naast een van de bomen en iedereen weet waar ze voor zijn en blijft er dan ook netjes vanaf. Straks komen nog een dixi en een paar van die pispalen voor de mannen. En natuurlijk nog een bierkar! Morgen wordt dat nog aangevuld met een podiumtruck aan de overkant en een springkussen voor de kids.
Aan het eind van de middag, begin van de avond beginnen de eerste bewoners al met versieringen. Dan worden rond 20-21u de dranghekken op hun plek gezet om het eerste deel van het parcours af te zetten. Kijk, dat geluk hebben wij hier dan weer: de lopers komen twee keer langs. Voorheen kwamen ze over ons pleintje, maar nu komen ze door de straat. Zo ongeveer een uur na de start van 21:00u om wederom een keer door het centrum te lopen. Het is altijd erg leuk om dan met de nog dicht bij elkaar liggende lopers mee op te lopen richting Raadhuisplein. Daar is het dan flink feest en kan je lekker blijven hangen. Al komt dat er voor ons de laatste jaren niet meer van, tenzij we oppas regelen.
Heel de nacht gaan de lopers door en op zondagochtend vroeg begint de straat wakker te worden. Wie dat zaterdags nog niet heeft gedaan, gaat dan alsnog versieren. Tuinstoelen komen voor de dag en er wordt ontbeten op straat met het liefst de hele familie. De snelste lopers komen al ruim voor 8u door de straat.
Ik vind het altijd heel gezellig om wakker te worden en de aanmoedigingen of kletspraatjes van de vroege vogels en het dan al in klene getalen aanwezige publiek vanaf straat te horen. "Hé, wè bende vruug!" "Joa, keb nog mir te doen vandoag!" Zo iemand heeft dan dus al 78-79km in de benen, is al meer dan 10 uur aan het lopen, vaak 50+ en dan nog zo energiek! Diepe buiging!!!
Als dan de plaatselijke werelberoemde zanger Martin Stone begint te soundchecken is het gedaan met uitslapen. Ondertussen is het druk met mensen die de bierkar gereed maken, de biertafels goed zetten, het springkussen opblazen. Kortom, een en al bedrijvigheid. Afgewisseld met geklap voor weer een loper die het heeft gehaald.
Ook iets verder dan ons pleintje is het dan al een en al drukte. De buurtvereniging maakt namelijk altijd heel veel werk van de laatste kilometer, die daar officieel begint. Ieder jaar verzinnen ze een ludieke actie, een oefenfinish, een nepburgemeester, een attentie voor de lopers en meer van dat soort gein.
Om 10:00u barst het feest dan echt los. Meneer Stone begint dan met zingen en om de zoveel tijd staan er ook andere artiesten op het podium, die het publiek en de lopers vermaken. En meestal lukt het de organisator om een topper (qua nederlandstalige (piraten)muziek dan toch) op het programma te zetten. Twee jaar geleden heb ik bijvoorbeeld flink gestuiterd bij de Gebroeders Ko en dit jaar komt..... *tromgeroffel* .....Jordy van Loon. Ja, echt waar, wat een geluk hebben wij toch! Een paar keer per jaar vind ik hollandse muziek helemaal top en het 80weekend hoort daarbij.
De lopers moeten allemaal voor 17u binnen zijn, dan zit de 20 uur er officieel op. En zoveel respect als ik heb voor die vroege wandelaars, zoveel respect heb ik ook voor de dames en heren die in dat laatste uur nog voorbij strompelen. Ze zien af, hebben overal pijn, blaren en kunnen eigenlijk niet meer. Er rijdt altijd een ambulance als bezemwagen achter de laatste loper aan. Meestal op gepaste afstand, maar er zijn jaren dat een van de ambulancebroeders met zijn arm stevig om zo'n loper heen naar de finish loopt, omdat ze bang zijn dat 'ie anders in die laatste 1200meter nog omvalt.
Voor de toeschouwers is er dan nog een tijdje muziek en drank, maar om 18u gaat ook die stekker eruit. Alles wordt opgeruimd en afgebroken. Ons pleintje komt langzaam weer tevoorschijn van onder de massa fietsen en spelende kinderen. De friettent en chinees doen goede zaken en zo rond 20u is het dan weer rustig. Verderop gaan we nog even gezellig door met een buurtbbq om weer een fantastisch feestelijk 80weekend af te sluiten.

avondje alleen

planetarmad — 2009-09-11T18:17:09+01:00

Dat is een hele tijd geleden. Lief is werken en Verel uit logeren. En dus zit mama vanavond op de bank haar twittervrienden flink te spammen. Zapt ze van hot naar her. Eet vanalles door elkaar. Baalt dat er niet meer chips in huis is. En geniet van niks zinnigs doen.
Even geen rebellerende peuter die niet naar bed wil. Niet schuldig hoeven te voelen dat ik meer aandacht aan m'n beeldscherm besteed, dan aan mijn lief.

En toch niet alleen... want in mijn buik is beebje2 zeer nadrukkelijk aanwezig. Want hoewel ik nogal eens denk: auw, niet doen, is het wel een uniek gevoel. Zo'n baby, die hard op weg is om te groeien en ter wereld te komen, die dan lekker rondjes draait in je buik. Die zich lekker uitrekt, zodat de ronde vorm even ver te zoeken is. En met bijna 32wk zwanger is dat bijzonder gevoel alweer bijna voorbij. Dus vanavond ben ik lekker aan het cocoonen.

kastinrichting

planetarmad — 2009-09-03T13:49:07+01:00

Na een nieuwe vloer, een flinke laag latex op de muren en een gloednieuw tvmeubel, volgt nu een nieuwe kastenwand. Met kleine stapjes, dat wel, want er staan nog een boel andere activiteiten op de kalender. Maar een kast staat al op z'n plek en is voorzien van lades en deurtjes. En daar ben ik erg over verheugd, want in die kast komen al mijn hobbyspulletjes bij elkaar te staan. Ben nu bezig om alles uit de dozen, manden en oude ladekastjes te halen. Langzaam vullen de lades en vakken zich. En iedere keer als ik weer wat frutselspul een nieuwe plek geef, voel ik een beetje berouw. Zoveel moois en dat ligt al zo lang stof te vangen. Daar komt nu verandering in. Een nieuwe kast, een nieuw hobbybegin!

meisjesweekend

planetarmad — 2009-08-21T16:42:08+01:00

Op het randje van een flikse onweersbui vertrok Lief gisteren naar Lowlands. Tot ongeveer maandagmiddag geen papa in huis. We maken er een meisjesweekend van. Verel mag in het grote bed slapen, want er is toch een plekje vrij. En stiekem vindt mama dat ook heel gezellig. Een warm armpje dat 's nachts om je nek wordt geslagen. Of een net wakker "hallo mama" als de wekker gaat, gevolgd door een slecht gemikte kriebel op mijn kin. bedoeld voor m'n wang :-)
Maar het betekende ook dat madame vanochtend niet te handelen was, toen ik haar naar het kdv bracht. Eerst wilde ze niet in de auto, omdat haar stoel niet aan de goede kant op de achterbank zat. Daarna wilde ze er weer niet uit, omdat ze onderweg maar naar een liejde van Jelle had kunnen luisteren. Na even flink boos te zijn geworden ook mijn geduld kent zijn grenzen wilde ze op de groep vervolgens weer geen afscheid van me nemen. Oh, dat sippe koppie. En dat zachtjes graaien naar m'n hand om er maar voor te zorgen dat ik niet wegga. Ben ik niet gewend, normaal heeft ze niet eens tijd om te zwaaien. Met tranen in de ogen in de auto naar het werk gestapt.
Uiteindelijk is de ochtend helemaal naar verwachting verlopen. Toen Lief 2,5 mnd terug onverwachts naar het zkh moest, ging de eerste wegbreng ochtend ook zo. Toch valt het dan erg zwaar als die verwachting ook uitkomt en lijkt het op dat moment altijd veel erger dan het eigenlijk is.
Wedden dat ze dadelijk weer met haar gebruikelijke enthousiasme naar me toe komt hollen!?!
Anyway, we gaan er een relaxed weekend van maken. Met een nachtje slapen bij oma in het verschiet. En verder heel veel dat mag en niets dat moet. Voor ons is het ook een beetje vakantie.